Άν κάτι τέτοιο αληθεύει, τότε πρόκειται για το πρώτο ίσως χειροπιαστό αποτέλεσμα του πολέμου φθοράς που ξεκίνησε η Τουρκική αεροπορία στο Αιγαίο από το 1974 και μετά. Ενός πολέμου ακήρυχτου μεν, που όμως έχει πολλά στοιχεία τόσο πραγματικού αεροπορικού πολέμου, όσο και Ψυχολογικών Επιχειρήσεων, καθώς φυσικά και νομικές και διπλωματικές πτυχές κι επιπτώσεις διόλου ευκαταφρόνητες. Και φυσικά πολύ κόπο, ιδρώτα αλλά και δυστυχώς αίμα. Η Τουρκία φαίνεται πως θα αναγκάσει την Ελλάδα σε υποχώρηση δια του κορεσμού. Και μάλιστα όχι κατά τη διάρκεια πραγματικών επιχειρήσεων, αλλά εν καιρώ ειρήνης για λόγους ...οικονομίας! Ακριβώς όπως το σχεδίαζε εδώ και δεκαετίες.
Με μέθοδο, με σύστημα και ανυποχώρητη επιμονή, οι παραβάσεις της Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων Αθηνών και οι παραβιάσεις του Εθνικού μας Εναέριου Χώρου, παρουσίαζαν στην αρχή αριθμητική και εδώ και 13-14 χρόνια, γεωμετρική πρόοδο. Παρ' όλο που στην αρχή οι Τούρκοι χειριστές ήταν κατώτεροι σε επιδόσεις από τους δικούς μας. Επέμειναν. Έπαθαν κι έκτοτε μαθαίνουν καθημερινά από τους καλύτερους δασκάλους. Δεν πτοήθηκαν. Απέκτησαν αυτοπεποίθηση. Απέκτησαν πιο σύγχρονα μέσα. Αναπτύσσουν την πολεμική τους βιομηχανία με αξιοζήλευτη επιμέλεια, προκειμένου να φτάσουν στην αμυντική επάρκεια και την απεξάρτηση από άλλες χώρες. Επιμένουν ξανά και ξανά. Καθημερινά. Πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου.
Κι εκεί υπήρχαν και υπάρχουν πάντα οι αναχαιτιστές μας, τα α/φη ετοιμότητας. Να αναγνωρίσουν και να αναχαιτίσουν τους εισβολείς, ανάλογα με τα επιχειρησιακά σχέδια και τους κανόνες εμπλοκής. Τη νύχτα των Λιμνιών (Ιμμίων) με καιρό όταν η Τουρκική Αεροπορία δεν σήκωσε τίποτα, η ΠΑ είχε 2 ζευγάρια σε περιπολία μάχης καθ'
